Wieś Miedźna wspólnie z sąsiadującą z nią bezpośrednio Grzawą osadzona została pod koniec XIII wieku na prawie niemieckim. O wcześniejszych dziejach tych miejscowości trudno coś konkretnego powiedzieć ze względu na brak dokładniejszych źródeł historycznych. Początki parafii w Miedźnej sięgają roku 1326, kiedy to dokumenty podają imię Bernarda, plebana z Miedźnej. Początkowo parafia należała do dekanatu Oświęcimskiego, a od 1350 roku do nowopowstałego dekanatu pszczyńskiego. Do roku 1821 diecezją macierzystą było biskupstwo krakowskie, następnie do 1925 roku Miedźna należała do diecezji wrocławskiej. Obecnie leży w granicach archidiecezji katowickiej.
W roku 1594 rozpoczyna się w Miedźnej okres reformacji protestanckiej. Parafia ta pozostała najdłużej katolicką w całym pszczyńskim państwie stanowym, głównie dzięki plebanowi - księdzu Andrzejowi Piotrowskiemu. Okres reformacji kończy się w roku 1635 dość dramatycznie. Dziekan pszczyński, ksiądz Bloch przybył do Miedźnej, aby wprowadzić na parafię księdza Iwanickiego. Zostają dotkliwie pobici przez flam, protestujący w ten sposób przeciwko zmianie wyznania. Pierwszym katolickim proboszczem po okresie reformacji zostaje ksiądz Mikołaj Silnicki. Warto zaznaczyć, że już w 1625 roku działała w Miedźnej szkoła parafialna.
Na mapie Pszczyńskiego Wolnego Państwa Stanowego "Ihnoortografia Plesniaca", którą wykonał w 1636 roku Andreas Hindenberg, przedstawiono min. Sylwetkę kościoła w Miedźnej z tego czasu. W roku 1721 roku ówczesny proboszcz Andrzej Rozmus Zabrzeski zdecydował się na rozbudowę świątyni.
Obecny kościół jest największą drewnianą świątynią na ziemi pszczyńskiej oraz w archidiecezji katowickiej, datowana na wiek XV. Postawiony jest na rzucie typowym dla śląskich kościołów. Składa się on z prostokątnej nawy, przylegającego do niej od wschodu prostokątnego prezbiterium z dostawioną zakrystią i związanej z nawą od zachodu wieży.
Kapłani pochodzący z naszej parafii, według rocznika święceń:
1. ks. Augustyn Kucz - 1867 r.
2. ks. Franciszek Miczek - 1890 r.
3. ks. inf. Jan Kapica - 1892 r.
4. bp Walenty Wojciech - 1894 r. - biskup pomocniczy wrocławski
5. ks. Walenty Maroszek - 1905 r.
6. ks. Antoni Plewnia - 1906 r.
7. ks. Antoni Wojciech - 1908 r.
8. ks. Ludwik Wojciech - 1903 r.
9. ks. Konrad Szweda - 1934 r.
10. ks. Walenty Waloszek SDB - 1934 r.
11. ks. Konrad Wojciech- 1934 r.
12. ks. Władysław Wojciech - 1934 r.
13. ks. Ludwik Waloszek SDB - 1938 r.
14. ks. Jan Szweda - 1938 r.
15. ks. Ferdynand Waloszek SDB - 1940 r.
16. ks. Józef Waloszek SDB -1945 r.
17. ks. Franciszek Czernik - 1954 r.
18. ks. Józef Dolina CR - 1965 r.
19. ks. kan. Paweł Furczyk - 1968 r.
20. ks. Jozef Wojciech - 1971 r.
21. ks. Ambroży Kucz - 1976 r.
22. ks. Andrzej Gruszka SCJ - 1990 r.
Kapłani pochowani na naszym cmentarzu parafialnym:
1. Ks. Laurenty Golla
2. Ks. Karol Hergesell
3. Ks. Paweł Paździor
4. Ks. Andrzej Piotrowski
5. Ks. Franciszek Ryszka
- 1856 r.
6. Ks. Marcin Sosna
7. Ks. Marcin Strzeżych
8. Ks. kan. Augustyn Kucz
9. Ks. Oskar Loy
- 1903 r.
10. Ks. pastor
Konstanty Mollenda
11. Ks. Józef Okrent
- 1953 r.
12. Ks. Stanisław Czerwionka
- 1993 r.
13. Ks. Zbigniew Gamża
- 1995 r.
Nawa i prezbiterium "zawiązana" jest w konstrukcji wieńcowej, z prostokątnych bali, łączonych w narożach na zamek. Wieża wykonana jest w konstrukcji "na słup", zbudowano z rzadko spotykanej grubości krawędziaków, wzmocnionych masywnymi zastrzałami. Na trzonie wieży, zweżającym się ku górze umieszczona jes "izbica" przykryta smukłym barkokowym hełmem z "latarnią". Podobny hełm posiada wieżyczka na sygnaturkę, na dachu nawy.
Nad prezbiterium i nawą dachy siodłowe, kryte gontem, zwane gwarowo szyndziołami Wokół dużej części ścian kościoła biegnąpodcienia, zwane "sobotami", zakryte do połowy wysokości ścianką z tarcicy a w nich bramki wejściowe z niezmienne interesującymi, cebulastymi gonstami krytymi gontem.
Wnętrze kościoła jest bardzo przestrzenne dzięki wydłużonej nawie, dobrze oświetlone większą ilością okien. W jednym z nich, w prezbiterium za ołtarzem znajduje się XV wieczny gotycki witrażyk, przedstawiający scenę Ukrzyżowania. Jest to jeden z dwóch kompletnych witraży średniowiecznych zachowanych w Polsce. Nawa przykryta jest stropem płaskim z imitacją kasetonów. Ściany nawy i prezbiterium obite są tarcicą. W części zachodniej empora z organami, wsparta na czterech drewnianych słupach.
Prezbiterium, oddzielone od nawy tęczą, przykryte jest pozornym sklepieniem z zachowaną XIX wieczną polichromią.
Z wyposażenia na uwagę zasługuje ołtarz główny z XVIII wieku z bramkami i obejściem, zdobiony bogatą, polichromowaną snycerką. W ołtarzu obraz z wizerunkiem świętego Klemensa papieża, który przysłaniany jest XIX wiecznym wizerunkiem Madonny.
W bocznym ołtarzu po stronie ewangelii umieszczony jest obraz z XVIII wieku, przedstawiający Matkę Boską z Dzieciątiem. Początkowo Obraz miał kształt owalny, później dorobiono dolną część sukienki. Całość pozłacana.
